Details van dit toneelstuk

Roza is een doorsnee meid van eind 20. Na een lange relatie verbroken te hebben woont ze tijdelijk bij haar ouders, loopt ‘t niet zo lekker op het werk en besluit ze om naar een psycholoog te gaan. Roza wil eigenlijk maar 1 ding, ze wil graag normaal zijn. Ze wil erbij horen. Roza heeft veel gedachten. De gedachten worden door 4 spelers weergegeven; haar gezonde volwassen gedachten, haar kritische gedachten, haar verdrietige en eenzame gedachten en haar blije kinderlijke gedachten. Deze stemmen worden in haar eerste gesprek met de psycholoog geïntroduceerd. Als de afspraak ten einde is volgen we Roza in haar normale leven. We maken kennis met haar ouders (mam, nieuwe vriend, pap en jongere broertje). Het is een erg disfunctioneel gezin. Vader en moeder wonen nog vlakbij omdat ze samen een bedrijf hebben, maar de nieuwe vriend van moeder woont al bij moeder in. Haar jongere broertje is ‘het succesvolle’ kind en hij wordt in alles gesteund en hoeft weinig te doen in huis. Dit leidt tot frustrerende situaties die Roza bespreekt met de psycholoog. Als Roza voor haar 2e afspraak bij de psycholoog komt wordt er een vragenlijst afgenomen. Deze is echter zo algemeen dat eruit naar voren komt dat Roza vrijwel alles heeft. Samen met de psycholoog besluit Roza dat het beter is om echt even tijd te nemen om aan zichzelf te werken. Dit bespreekt ze op haar werk en hier wordt vanuit het management helemaal kut op gereageerd. Er wordt gezegd dat het werkweigering is. Thuis is de nieuwe vriend van haar moeder enorm begripvol, maar haar vader en moeder vinden het maar onzin en zijn bang dat ze in ‘nietsdoen’ verzandt. De psycholoog bespreekt hoe dit gegaan is en wil met Roza een G-schema maken bij een situatie die is voorgevallen. Vervolgens krijgt ze de opdracht mee er thuis ook 1 te maken. Roza bespreekt thuis bij haar moeder het G-schema en deze wordt met de grond gelijkgemaakt. Moeder vindt het allemaal maar onzin, vader heeft enkel oog voor haar broertje. Als Roza naar haar werk gaat voor een gesprek met haar manager staan er 3 collega’s met elkaar te kletsen en te lachen. Roza voelt zich hierdoor vervelend en ze weet zeker dat het over haar gaat. Hierdoor gaat ze dit gesprek heel emotioneel in en loopt het een beetje uit de hand (strijd om niet tonen emotie). De psycholoog wil horen hoe het is gegaan  voice-over psycholoog (alles is goed, behalve dit…). Andere invalshoek, schema therapie. De psycholoog zet uiteen hoe de schema’s in elkaar zitten. De stemmen plaatsen zichzelf direct in de juiste categorie, al is er wat discussie tussen kritisch en gezond. Terug naar de thuissituatie. Roza zoekt een woning. Maar haar broertje moet koken, vindt dat zij dan moet opruimen en de tafel moet dekken. De pizza situatie. Flits naar psycholoog. Oké, schrijf nu eens uit, wat je gedachten dan zeggen en doen. Er wordt een G-schema gemaakt waarbij ook de verschillende stemmen worden benoemd. De psycholoog begint met aanpakken kritische gedachten d.m.v. EMDR. We nemen dus macht weg van de kritische stem. Roza gaat zich tegen deze stem verzetten. De gezonde stem wordt krachtiger. De ongezonde stem probeert zich er wel mee te bemoeien. Regelmatig zegt de stem hetzelfde als mama, dit is opvallend. Roza vraagt om hulp aan haar stiefvader. Ze hebben quality time. Roza gaat terug naar de psycholoog en ze koppelen bepaalde negatieve gedachten die ze heeft aan elkaar. Wie heeft dit gezegd? Flashback naar moeder, vroeger met Roza en broertje. Enorm herkenbare situatie. Stem valt op zijn plek. De gedachte en de moeder worden nu gespeeld door dezelfde persoon. Roza terug naar psycholoog. Ze snapt het. Psycholoog verklaart dat iedereen stemmen heeft. We hebben immers allemaal gedachten, de kunst is om naar bepaalde gedachten wel te luisteren en naar andere veel minder. De psycholoog krijgt gedachten, haar ouders hebben gedachten, haar broertje heeft gedachten. Iedereen heeft gedachten zoals zij dit al die tijd al had. Ze heeft het alleen nooit gezien. Ze is niet vreemd. Ze is eigenlijk, op haar eigen manier, heel normaal.